marcelinaipamiecprzdkow2ZARAZIĆ DZIECKO MIŁOŚCIĄ DO KSIĄŻEK
Sporo już czasu minęło odkąd czytałam książkę o typowo dziecięcym targecie. Tlą się we mnie co prawda wspomnienia pierwszych lektur – „Koraliny” czy „Akademii Pana Kleksa” – jednak są już nieco wyblakłe i zatarte. Kiedy w moje ręce trafiła „Marcelina i Pamięć Przodków” autorstwa Izabeli Skorupki, nie sądziłam, że okaże się nie tylko zajmującą lekturą, ale również bardzo osobistą podróżą.

A podróżowałam. Podróżowałam do chwil, gdy chowałam się jeszcze z książkami pod kołdrą, oświetlając kolejne jej strony latarką. Po zapoznaniu się z treścią wypisaną na ostatniej kartce powieści Izabeli Skorupki, mogę podsumować tę przygodę tylko w jeden sposób: przez chwilę znów byłam dzieckiem – nieskrępowanym codziennymi problemami, z nieograniczoną wyobraźnią i wierzącym, że nawet najbardziej nierealistyczne historie mogą wydarzyć się naprawdę.

Magiczne jest już spotkanie z materialną stroną „Marceliny”. Utrzymana w zielono-niebieskiej tonacji okładka ze szkicowo przedstawionym dworkiem intryguje i nieco niepokoi także dorosłego odbiorcę. Kontrastująca z całością żółć charakterystycznie skrojonej czcionki tytułu pogłębia to wrażenie, kojarząc się dodatkowo z plakatem filmu „Koralina” – moim zdaniem jednej z najmroczniejszych animacji kina mainstreamowego przeznaczonej dla niepełnoletniego widza. Jeżeli okładka książki to pułapka zastawiona na czytelnika, to zostałam uwięziona tak szybko, że nie zdążyłam się zorientować, kiedy to nastąpiło.

marcelinaipamiecprzdkow„Marcelina i Pamięć Przodków” to pierwszy tom serii fantastycznej o jedenastoletniej Marcelinie. Przygoda dziewczynki rozpoczyna się pewnego zimowego dnia, gdy nieświadoma ciążącej na rodzinie klątwy, podrzuca trzy razy, pozornie tylko zwyczajny, kamyk. Ten prosty gest wystarcza, by jej życie wywróciło się do góry nogami. Pachnący naleśnikami dom rodzinny w ułamku sekundy zmienia się w… niby to samo, ale jednak zupełnie inne miejsce. Wkrótce okazuje się, że nowa lokacja to najmniejsze ze zmartwień Marceliny. Mroczna historia pisarskiego talentu w rodzinie Łobzowskich ciągnie się bowiem od pokoleń i nieodłącznie wiąże z bezpowrotnym znikaniem jej członków. Czy dziewczynka także pozostanie w Bezczasie na wieki? A może uda się jej ocalić nie tylko siebie, ale i wszystkich, którzy w nim utknęli?

Uwielbiam niemal wszystko, co meta- i intertekstualne, a historia Marceliny to historia przede wszystkim pisarzy i pisania samego w sobie. Autorka powieści sprawnie dopełnia podstawową fabułę wewnętrznymi historyjkami, tworzonymi przez bohaterów tekstu. Bardzo dużo miejsca poświęca również na analizę wartości słowa, które tutaj przybiera bardzo uduchowiony, magiczny wymiar i staje się nie tylko źródłem piękna i artystycznej ekspresji, ale również impulsem do kreacji światów. Pisanie w „Marcelinie i Pamięci Przodków” to nie tyle dyktowana talentem czy wewnętrznymi chęciami czynność, a bodziec dla rozwoju nieprzewidywalnej, uzależnionej od wyższej instancji o nieco enigmatycznym charakterze, akcji. Nie ma to może szczególnego znaczenia dla grupy docelowej tekstu – dzieci – jednak z pewnością stanowi zachętę dla dorosłego czytelnika, szczególnie rodziców, którzy mogą połączyć pożyteczne (zaszczepianie w pociechach miłości do literatury poprzez czytanie np. do snu) z przyjemnym.

Kochał? Gdyby mnie kochał, nie pozwoliłby, aby mnie zabrano. Nie pozwoliłby mi zapomnieć. Nie pozwoliłby na to wszystko…

Niezależnie od formalnych zabaw „Marcelina i Pamięć Przodków” to przede wszystkim zgrabnie poprowadzona historia dla dzieci i młodzieży w wieku od kilku do kilkunastu lat. Młody czytelnik znajdzie tutaj wszystko to, co stanowi o wartości podobnej literatury – bohaterów z podobnymi rozterkami i problemami, z którymi nietrudno się utożsamić; wartką akcję pełną tajemnic, sekretów i zagadek; morał, który przenieść można na zachowania w realnym świecie oraz dowcipny język.

Warsztatowa strona powieści jest tutaj zresztą rzeczą, nad którą należałoby się pochylić na dłużej. Izabela Skorupka posiada wyraźny talent do budowania żartobliwych dialogów, które – co jest skądinąd nieco irytujące – bardzo odwlekają rozwiązanie akcji, czy dochodzenie do jej przełomowych punktów. Pisarka zgrabnie wplata w dziecięcą narrację bardziej skomplikowane słowa, tłumacząc je poprzez osadzanie w kilku kontekstach lub za pośrednictwem starszych bohaterów powieści. Zdarzyło się niestety parę punktów, w których wybrane wyrazy wydały mi się nie na miejscu. Ich podstawowe znaczenie pokrywało się z tym, które autorka chciała uzyskać, niemniej przy bliższej analizie okazywało się, że ma ono inny, np. pejoratywny, charakter. Jest bowiem spora różnica pomiędzy „napisanym tekstem” a „pisaniną” (to tylko taki obrazujący problem przykład). Znalazłam też w powieści kilka literówek noszących znamiona błędów ortograficznych.

Bardzo się cieszę, że cię poznałem… naprawdę się cieszę… Czekałem na ciebie, teraz i później. Wcześniej również. Dziękuję za wszystko, co robisz i co zrobisz…

Podążanie za zapachem starych książek, gry słowne, odważni acz nieco zagubieni bohaterowie, magiczne opisy i pełna sekretów akcja – to najważniejsze aspekty „Marceliny i Pamięci Przodków”, na które może liczyć potencjalny czytelnik. Nieważne, czy macie dziesięć czy pięćdziesiąt lat, w powieści Izabeli Skorupki z pewnością znajdziecie coś dla siebie. To jeden z tych tytułów, który broni się cudownie lekką, bajkową i dziecięcą aurą, dla grupy docelowej stanowiącej główne źródło rozrywki, a dla rodziców – bodziec do melancholijnych wspomnień i powrotów do nastoletniości.

77

Za egzemplarz dziękuję: wydawnictwu Axis Mundi

Print Friendly, PDF & Email
Alicja Górska

Alicja Górska

Doktorantka Wydziału Filologicznego Uniwersytetu Łódzkiego zajmująca się przemianami polskiej krytyki filmowej. Absolwentka filmoznawstwa oraz twórczego pisania na Uniwersytecie Łódzkim.
Początkująca pisarka, która wciąż nie może znaleźć czasu, by skończyć drugi tom debiutanckiego cyklu "Przed Czasem".
Amatorka wszelakich tekstów kultury - od kina klasy B do perełek z Sundance, od młodzieżowego fantasy do southern gothic czy Prousta. Perfekcjonistka, która wiecznie znajduje się w niedoczasie. Bywa, żem płaczliwa (co Kamil dzielnie znosi).
Dotychczas współpracowałam z: secretum.pl, duzeka.pl, filmaster.pl, zazyjkultury.pl, organizacją Polacy nie gęsi, Ińskie Point. Moim wcześniejszym projektem był recenzent.com.pl
Alicja Górska

Rzuć też okiem na:

Recenzja książki „W stronę Swanna” I. tomu serii „W poszukiwaniu straconego czasu” (autor: Marcel Proust) WSZYSTKIE GRZECHY MOŻNYCH Nie taki diabeł straszny jak go malują. Pod warstwą pięknego, acz trudnego przez bardzo długie zdania i metafory, języka skrywa się wciąż aktualna, niekiedy zabawna historia...
Recenzja książki „Nowa Ziemia”, I. tomu serii „Świat po Wybuchu” (autorka: Julianna Baggott) CHOLERNIE PRAWDZIWA APOKALIPSA Istnieją takie obrazy, które wwiercają się człowiekowi do głowy i zostają w nim długo po pierwotnym kontakcie. Dotyczy to zwłaszcza wizji malowanych słowami, które trze...
Recenzja książki “Alive. Żywi” I. tomu serii “Generacje” (autor: Scott Sigler) BAĆ SIĘ SIEBIE Przychodzi taki moment, kiedy czyta się ponad setkę książek rocznie, gdy ma się wrażenie, że już nic człowieka (jako czytelnika) nie zaskoczy. Spotyka się rzecz jasna na swojej dro...

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *

52 − = 51

Zapraszam do lektury mojej debiutanckiej powieści oraz na fanpage Alice Hill :).

Partnerzy:
Partnerzy:
Współpraca:
Współpraca:
zBLOGowani.pl