CAMERON WIE, ŻE MAGIA ISTNIEJE NAPRAWDĘ
Gdzie narodziła się magia? Podobno w Persji, tak gdzieś przynajmniej czytałam, ale nie o kapłanów Zaratustry mi chodzi, gdy o tę magię pytam. Nie o gawędy w starożytnych państwach basenu śródziemnomorskiego. Nawet nie o egipskich kapłanów, co się trudnili przewidywaniem zaćmień słońca i księżyca. Chodzi mi o tę magię, co zapiera dech, i z której przebudzeni odczuwamy żal i smutek. O tą skrzącą się i błyszczącą, kolorową. Skąd ta magia? Na to pytanie odpowiedzieli mi James Cameron i Andrew Adamson filmem „Cirque du Soleil: Dalekie światy”.
O kanadyjskiej firmie rozrywkowej wiedziałam do tej pory w zasadzie niewiele. Tyle tylko, że jest, że to marzenie każdego cyrkowca, że profesjonalna i że, podobno, urokliwa niezwykle. Do filmu podeszłam jak do jeża. Za cyrkiem nie przepadałam nigdy, może dlatego że w dzieciństwie o mało nie stałam się ofiarą więzionego tam niedźwiedzia. Nigdy nie lubiłam również klaunów, bo – to też dziecięcy uraz – miałam takiego, co z okrutnie wykrzywioną miną, „śpiewał” Happy Birthday. Zdecydowanie jednak nie żałuję, że swoje urazy przemogłam.
„Dalekie światy” reklamowane są jako film fantasy, uprzedzę jednak lojalnie, że to raczej mistrzowsko nakręcony dokument. Fabuła jest jedynie pretekstem do zaprezentowania niezwykłości samego Cirque du Soleil. Mia (Erica Linz) postanawia odwiedzić cyrk. Trudno stwierdzić, czy to sprawa zaplanowana, czy natknęła się na niego przypadkiem, bowiem bohaterkę poznajemy na środku pola, gdzie w oddali jedynie majaczą widzowi kolorowe namioty. Mia jest w dodatku ubrana tak niecodziennie, że nie pasuje ani do owego pola, ani do rozstawionych na nim namiotów. Na terenie cyrku spotyka klauna, który rozdaje ulotki informujące o występie akrobatycznym. Początkowo nie chce ich od niego brać, ale już w tym klaunie, w jego mimice, zachowaniu, gestach, jest coś tak magicznego, że nie może odmówić. Podczas spektaklu dochodzi do tragedii. Cyrkowiec spada, a Mia zrywa się przerażona w jego kierunku. Akrobata nie uderza jednak w ziemię. Z piasku formuje się lej, który pochłania zarówno jego, jak i dziewczynę. Tak zaczyna się przygoda po cudownie nierzeczywistym, pełnym magii świecie.Poczułam ten żal i smutek. Tą przykrość, która przychodzi, gdy odkłada się dobrze napisaną książkę, albo gdy niezwykle wciągający filmowy obraz zastępują napisy końcowe. Poznałam smak rozgoryczenia, jaki się miewa zapewne, podczas odkrywania sekretu sztuczki magika, w którą wierzyło się przez wiele lat albo i przez całe życie. Jest w tym filmie, w tym cyrku, w tych ludziach coś niezwykłego. Nawet, jeżeli jak ja boicie się klaunów a cyrkowy niedźwiedź chciał was zjeść na przystawkę, spróbujcie dać ponieść się niezwykłości „Dalekich światów”. Kto wie, a nuż uwierzycie, że magia istnieje naprawdę?
Początkująca pisarka, która wciąż nie może znaleźć czasu, by skończyć drugi tom debiutanckiego cyklu "Przed Czasem".
Amatorka wszelakich tekstów kultury - od kina klasy B do perełek z Sundance, od młodzieżowego fantasy do southern gothic czy Prousta. Perfekcjonistka, która wiecznie znajduje się w niedoczasie. Bywa, żem płaczliwa (co Kamil dzielnie znosi).
Dotychczas współpracowałam z: secretum.pl, duzeka.pl, filmaster.pl, zazyjkultury.pl, organizacją Polacy nie gęsi, Ińskie Point. Moim wcześniejszym projektem był recenzent.com.pl
